Inzicht in blootstellingsbeheer, pentesting, red teaming en RBVM

Het is geen verrassing dat de huidige cyberdreigingen vele malen complexer zijn dan die uit het verleden. En de steeds evoluerende tactieken die aanvallers gebruiken vereisen de adoptie van betere, meer holistische en geconsolideerde manieren om deze non-stop uitdaging aan te gaan. Beveiligingsteams zoeken voortdurend naar manieren om risico's te verminderen en tegelijkertijd de beveiliging te verbeteren, maar veel benaderingen bieden fragmentarische oplossingen – waarbij ze zich concentreren op één specifiek element van de zich ontwikkelende uitdaging in het dreigingslandschap – waarbij ze door de bomen het bos missen.

De afgelopen jaren is Exposure Management bekend geworden als een alomvattende manier om de chaos te beheersen, waardoor organisaties een echte kans krijgen om risico's te verminderen en de houding te verbeteren. In dit artikel bespreek ik wat Exposure Management is, hoe het zich verhoudt tot sommige alternatieve benaderingen en waarom het bouwen van een Exposure Management-programma op je to-do-lijst voor 2024 zou moeten staan.

Wat is blootstellingsbeheer?

Exposure Management is de systematische identificatie, evaluatie en herstel van beveiligingszwakheden in uw gehele digitale voetafdruk. Dit gaat verder dan alleen softwarekwetsbaarheden (CVE's), en omvat verkeerde configuraties, overdreven toegeeflijke identiteiten en andere op geloofsbrieven gebaseerde problemen, en nog veel meer.

Organisaties maken steeds meer gebruik van Exposure Management om de cyberbeveiliging voortdurend en proactief te versterken. Deze aanpak biedt een uniek perspectief omdat er niet alleen rekening wordt gehouden met kwetsbaarheden, maar ook met de manier waarop aanvallers daadwerkelijk misbruik kunnen maken van elke zwakte. En misschien heb je wel eens gehoord van Gartners Continuous Threat Exposure Management (CTEM), dat in essentie Exposure Management in een uitvoerbaar raamwerk plaatst. Exposure Management, als onderdeel van CTEM, helpt organisaties meetbare acties te ondernemen om potentiële blootstellingen op een consistente basis te detecteren en te voorkomen.

Deze 'big picture'-benadering stelt besluitvormers op het gebied van beveiliging in staat prioriteit te geven aan de meest kritieke risico's op basis van hun daadwerkelijke potentiële impact in een aanvalsscenario. Het bespaart waardevolle tijd en middelen doordat teams zich alleen kunnen concentreren op blootstellingen die nuttig kunnen zijn voor aanvallers. En het controleert voortdurend op nieuwe bedreigingen en evalueert het algehele risico in de omgeving opnieuw.

Door organisaties te helpen zich te concentreren op wat er echt toe doet, stelt Exposure Management hen in staat middelen efficiënter toe te wijzen en aantoonbaar de algehele cyberbeveiligingspositie te verbeteren.

Laten we nu eens kijken naar de andere veelgebruikte benaderingen die worden gebruikt om blootstellingen te begrijpen en aan te pakken, en kijken hoe deze zich verhouden tot en een aanvulling vormen op blootstellingsbeheer.

Blootstellingsbeheer versus penetratietesten (Pentesting)

Penetration Testing (Pentesting) simuleert aanvallen uit de echte wereld, waardoor kwetsbaarheden in de verdediging van een organisatie aan het licht komen. Bij Pentesting bootsen ethische hackers kwaadaardige actoren na en proberen zwakke punten in applicaties, netwerken, platforms en systemen te misbruiken. Hun doel is om ongeautoriseerde toegang te verkrijgen, activiteiten te verstoren of gevoelige gegevens te stelen. Deze proactieve aanpak helpt beveiligingsproblemen te identificeren en aan te pakken voordat ze door echte aanvallers kunnen worden gebruikt.

Terwijl Pentesting zich richt op specifieke gebieden, hanteert Exposure Management een bredere kijk. Pentesting richt zich op specifieke doelen met gesimuleerde aanvallen, terwijl Exposure Management het hele digitale landschap scant met behulp van een breder scala aan tools en simulaties.

De combinatie van Pentesting met Exposure Management zorgt ervoor dat middelen worden ingezet voor de meest kritieke risico's, waardoor wordt voorkomen dat er inspanningen worden verspild aan het patchen van kwetsbaarheden met een lage exploiteerbaarheid. Door samen te werken bieden Exposure Management en Pentesting een alomvattend inzicht in de beveiligingspositie van een organisatie, wat leidt tot een robuustere verdediging.

Blootstellingsbeheer versus Red Teaming

Red Teaming simuleert grootschalige cyberaanvallen. In tegenstelling tot Pentesting, dat zich richt op specifieke kwetsbaarheden, gedragen rode teams zich als aanvallers en gebruiken ze geavanceerde technieken zoals social engineering en zero-day exploits om specifieke doelen te bereiken, zoals toegang tot kritieke activa. Hun doel is om zwakke punten in de beveiligingspositie van een organisatie te exploiteren en blinde vlekken in de verdediging bloot te leggen.

Het verschil tussen Red Teaming en Exposure Management ligt in de vijandige aanpak van Red Teaming. Exposure Management richt zich op het proactief identificeren en prioriteren van alle potentiële beveiligingszwakheden, inclusief kwetsbaarheden, verkeerde configuraties en menselijke fouten. Het maakt gebruik van geautomatiseerde tools en beoordelingen om een ​​breed beeld te schetsen van het aanvalsoppervlak. Red Teaming daarentegen neemt een agressievere houding aan en bootst de tactieken en mentaliteit van echte aanvallers na. Deze vijandige benadering biedt inzicht in de effectiviteit van bestaande strategieën voor blootstellingsbeheer.

Red Teaming-oefeningen laten zien hoe goed een organisatie aanvallers kan detecteren en erop kan reageren. Door onopgemerkte zwakheden die tijdens de fase van blootstellingsbeheer zijn geïdentificeerd te omzeilen of te exploiteren, leggen rode teams gaten in de beveiligingsstrategie bloot. Hierdoor kunnen blinde vlekken worden geïdentificeerd die misschien nog niet eerder zijn ontdekt.

Blootstellingsbeheer versus tools voor inbreuk- en aanvalssimulatie (BAS).

In tegenstelling tot traditionele kwetsbaarheidsscanners simuleren BAS-tools aanvalsscenario's uit de echte wereld, waardoor de beveiligingshouding van een organisatie actief wordt uitgedaagd. Sommige BAS-tools richten zich op het exploiteren van bestaande kwetsbaarheden, terwijl andere de effectiviteit van geïmplementeerde beveiligingscontroles beoordelen. Hoewel ze vergelijkbaar zijn met Pentesting en Red Teaming omdat ze aanvallen simuleren, bieden BAS-tools een continue en geautomatiseerde aanpak.

BAS verschilt qua reikwijdte van Exposure Management. Exposure Management hanteert een holistische visie en identificeert alle potentiële zwakke punten in de beveiliging, inclusief verkeerde configuraties en menselijke fouten. BAS-tools richten zich daarentegen specifiek op het testen van de effectiviteit van beveiligingscontroles.

Door BAS-tools te combineren met de bredere kijk op Exposure Management kunnen organisaties een uitgebreider inzicht krijgen in hun beveiligingspositie en de verdediging voortdurend verbeteren.

Blootstellingsbeheer versus op risico gebaseerd kwetsbaarheidsbeheer (RBVM)

Risk-Based Vulnerability Management (RBVM) pakt de taak aan om kwetsbaarheden te prioriteren door ze te analyseren door de lens van risico. RBVM houdt rekening met de kriticiteit van assets, informatie over bedreigingen en exploiteerbaarheid om de CVE's te identificeren die de grootste bedreiging voor een organisatie vormen.

RBVM vormt een aanvulling op Exposure Management door een breed scala aan zwakke punten in de beveiliging te identificeren, waaronder kwetsbaarheden en menselijke fouten. Door het grote aantal potentiële problemen kan het echter een uitdaging zijn om prioriteit te geven aan oplossingen. Blootstellingsbeheer biedt een compleet beeld van alle potentiële zwakke punten, terwijl RBVM blootstellingen prioriteert op basis van de dreigingscontext. Deze gecombineerde aanpak zorgt ervoor dat beveiligingsteams niet worden overweldigd door een eindeloze lijst van kwetsbaarheden, maar zich eerder concentreren op het patchen van de kwetsbaarheden die het gemakkelijkst kunnen worden uitgebuit en de grootste gevolgen kunnen hebben. Uiteindelijk versterkt deze uniforme strategie de algehele verdediging van een organisatie tegen cyberdreigingen door de zwakke punten aan te pakken waar aanvallers zich het meest waarschijnlijk op zullen richten.

Het komt neer op#

Bij XM Cyber ​​praten we al jaren over het concept van Exposure Management, waarbij we erkennen dat een meerlaagse aanpak de beste manier is om voortdurend risico's te verminderen en de houding te verbeteren. Door blootstellingsbeheer te combineren met andere benaderingen kunnen belanghebbenden op het gebied van de beveiliging niet alleen zwakke punten identificeren, maar ook de potentiële impact ervan begrijpen en prioriteit geven aan herstel. Cyberveiligheid is een voortdurende strijd. Door voortdurend te leren en uw strategieën dienovereenkomstig aan te passen, kunt u ervoor zorgen dat uw organisatie kwaadwillende actoren een stap voor blijft.

Opmerking: Dit vakkundig bijgedragen artikel is geschreven door Shay Siksik, VP Customer Experience bij XM Cyber.

Thijs Van der Does